Wanneer angst normaal wordt verklaard
Wat hier gebeurt aan de Pieter Lastmanstraat is geen “lastige casus”.
Dit is geen “complex dossier”.
Het is geen incident dat vraagt om meer meldingen of betere dossiervorming.
Dit is bestuurlijk en institutioneel falen — al drie jaar lang.
Een vrouw van 58 slaapt op de bank bij haar dochter, uit angst voor haar buurman. Ramen worden ingegooid. Doodsbedreigingen geuit. Kapmessen in de tuin. Een kopstoot op straat. Dreiging met het openzetten van de gaskraan.
En het antwoord van de instanties?
Blijf vooral melden.
Dat is geen oplossing.
Dat is wegkijken.
De overheid die zichzelf buitenspel zet
Wat we hier zien is een systeem dat volledig is vastgelopen in procedures. Verantwoordelijkheden worden doorgeschoven, bevoegdheden afgebakend — en uiteindelijk wordt niemand beschermd.
Politie, gemeente, meldpunten, zorginstanties, woningcorporatie: iedereen is “op de hoogte”, maar niemand neemt regie.
En ondertussen wordt angst genormaliseerd.
Dit is precies waar Belang van Enschede (voorheen Verbindend Enschede) al jaren voor waarschuwt:
een overheid die alles registreert, maar niets beslist.
een bestuur dat regels belangrijker vindt dan veiligheid.
instanties die zich verschuilen achter hun eigen taakomschrijving.
Domijn: geen zorgtaak, wel verantwoordelijkheid
De reactie van woningcorporatie Domijn is veelzeggend:
“Wij hebben geen zorgtaken.”
“Wij moeten ons aan wetten en regels houden.”
“De achtergrond van huurders is niet relevant.”
Formeel klinkt dat correct. Maatschappelijk is het onhoudbaar.
Een woningcorporatie is geen pinautomaat die alleen huur incasseert. Zij beheert wooncomplexen, wijst woningen toe en plaatst mensen bewust naast elkaar. Daarmee draagt zij wel degelijk verantwoordelijkheid voor leefbaarheid en veiligheid.
Wie structureel iemand huisvest die aantoonbaar al zestien woningen heeft ontwricht, kan niet volhouden dat het telkens om losse incidenten gaat.
Wegkijken is hier geen neutraliteit.
Het is medeverantwoordelijkheid.
Van zorgvraagstuk naar veiligheidsprobleem
Dit dossier confronteert ons met een realiteit die de politiek te lang ontkent: niet elk probleem is met zorg op te lossen.
Wanneer iemand structureel dreigt, vernielt en intimideert, wordt het geen zorgvraagstuk meer, maar een veiligheidsvraagstuk. En veiligheid is geen onderhandelbaar begrip.
Buurtbemiddeling voorstellen in deze situatie is niet naïef.
Het is cynisch.
Belang van Enschede: zo hoort het wél
Belang van Enschede kiest bewust voor een andere benadering:
- Veiligheid van omwonenden staat altijd voorop
- Structurele overlast en dreiging leiden tot snelle bestuursrechtelijke en juridische maatregelen
- Woningcorporaties worden actief aangesproken op hun maatschappelijke verantwoordelijkheid
- Gemeente en politie nemen regie en verschuilen zich niet achter procedures
- “Verward gedrag” is geen vrijbrief om buurten te terroriseren
Van ontkenning naar verplichting:
dit hoort in de prestatieafspraken
De stelling dat er “geen cijfers zijn over mensen met zorgwekkend gedrag in reguliere huurwoningen” is geen neutrale constatering, maar een bestuurlijke keuze.
Woningcorporaties weten wie de huur betaalt. Zij weten wanneer dit via bewindvoering, uitkeringen of zorgconstructies loopt. Dat betekent niet dat er medische dossiers nodig zijn — wél dat er bestuurlijk inzicht mogelijk is.
Belang van Enschede wil dit daarom verankeren in de jaarlijkse prestatieafspraken tussen gemeente en woningcorporaties.
Concreet:
- Corporaties registreren intern het aantal huurders waarbij sprake is van bewindvoering of zorggerelateerde financiering (zonder medische gegevens, mét bestuurlijk overzicht).
- Bij structurele overlast, dreiging of geweld geldt een verplichte en tijdgebonden escalatieprocedure richting gemeente en politie.
- De gemeente krijgt geaggregeerd inzicht in patronen en risico’s.
- Leefbaarheid en veiligheid worden meetbare prestatie-indicatoren.
- Structureel falen wordt bestuurlijk meegewogen in de prestatiecyclus.
Dit is geen zorgtaak en geen privacy-schending.
Dit is normaal bestuur.
Wie woningen toewijst, draagt verantwoordelijkheid voor wat daar gebeurt — ook wanneer dat ongemakkelijk is.
Precies waar prestatieafspraken voor bedoeld zijn
Prestatieafspraken zijn er niet voor goede bedoelingen, maar om problemen te voorkomen. Niet achteraf, maar vooraf. En niet door slachtoffers te vragen nóg een keer te bellen, maar door instanties te verplichten samen te werken en te handelen.
Belang van Enschede kiest voor regie, transparantie en veiligheid.
Zonder wegkijken. Zonder bureaucratische uitvluchten.
En zonder dat bewoners eerst moeten breken voordat de overheid beweegt.
Wie niet zelfstandig kan wonen zonder anderen in gevaar te brengen, hoort daar niet geplaatst te worden. PUNT.
De echte vraag
De vraag is niet:
Wanneer is het dossier dik genoeg?
De echte vraag is:
Hoeveel angst, vernieling en dreiging accepteert Enschede voordat iemand verantwoordelijkheid neemt?
Want als ingrijpen pas volgt nadat er slachtoffers vallen, dan is het systeem niet alleen failliet — dan is het gevaarlijk.
En dat laten wij als Belang van Enschede niet normaal worden.
Geef een reactie