Rubio benoemt het probleem. Maar niet de noodzaak erachter.
Wat we nu in de VS zien onder Trump is geen ideologische grill, maar een logisch gevolg van financiële realiteit. Door renteverlagingen, belastingmaatregelen en nationale herindustrialisatie probeert Amerika niet alleen economische groei te stimuleren, maar vooral tijd te kopen — tijd om een onhoudbare schuldenberg te herfinancieren zonder dat het kaartenhuis instort.
Daarvoor moet de dollar zo lang mogelijk dominant blijven. Niet omdat Amerika dat graag wil, maar omdat het móét. Zonder dollarhegemonie is herfinanciering op deze schaal simpelweg onmogelijk.
En wat doet Europa — en Nederland in het bijzonder?
Onze overheid volgt vrijwel automatisch de EU-lijn. Er wordt onverminderd schuld opgebouwd. Miljarden aan steun voor Oekraïne, forse verhogingen van defensiebudgetten — ironisch genoeg allemaal onder druk van de VS — en grotendeels gefinancierd en afgerekend in… dollars.
Dat kan alleen omdat Europa gevangen zit in de EU-structuur: een bestuurlijke laag die zegt nationale belangen te dienen, maar in werkelijkheid een gezamenlijke ideologische agenda uitvoert. Een agenda die economische realiteit structureel ondergeschikt maakt aan politieke dogma’s.
Het resultaat is inmiddels pijnlijk zichtbaar
Deze bestuurders kiezen voor:
– het afbreken van de Europese economie onder het mom van energietransitie,
– het aanjagen van massamigratie zonder draagvlak of samenhang,
– het uithollen van welvaart en koopkracht,
– het ondermijnen van Europese tradities en soevereine natiestaten.
Dat is geen toeval. Dat is beleid.
Maar het realisme keert terug
De opkomst van nationalistische en conservatieve bewegingen in Europa is geen extremisme, maar een correctie. Een teken dat samenlevingen instinctief zoeken naar herstel van soevereiniteit, economische weerbaarheid en democratische controle. Niet terug naar het verleden — maar weg van een ideologisch project dat structureel faalt.
Zie ook deze column waarin de EU handelswijze wordt ontmaskert.
Geef een reactie