Titel: “We doen wat we kunnen” is geen beleid

Beste (deze open brief is verzonden naar: de gemeenteraad van Enschede en de verschillenden lokale media in Enschede) ,
Naar aanleiding van het recente artikel ‘We doen wat we kunnen’ tegen overlast van buurman voelen wij ons genoodzaakt te reageren.

Niet omdat de problematiek onbekend is, maar omdat de bestuurlijke reflex inmiddels pijnlijk voorspelbaar is.

De afgelopen weken publiceerden wij twee columns over de toenemende overlast door zogenoemde ‘verwarde personen’ in Enschede:

  • Wanneer angst normaal wordt verklaard: link naar de column
  • Wanneer niemand weet waar de problemen wonen: link naar de column

Beide stukken laten zien dat dit geen incidenten zijn, maar het gevolg van jarenlang beleid zonder regie, zonder overzicht en zonder bestuurlijke durf.

Begrip is geen bescherming
De reactie van wethouder Vedder past precies in dat patroon. “Het is naar en akelig”, “we doen wat we kunnen” en “blijf melden”. Dat klinkt empathisch, maar het biedt geen enkele bescherming aan bewoners die al jaren in angst leven.

Drie jaar lang melden is geen tekort aan signalen. Het is het bewijs dat het systeem niet werkt.

Instrumenten bestaan wél
De suggestie dat de gemeente ‘niets kan’ klopt simpelweg niet. We weten namelijk hoe de gemeente wél handelt in andere situaties:

  • Een drugspand met structurele overlast? Gesloten op last van de burgemeester.
  • Een pand waarbij een explosief wordt aangetroffen, ook als deze niet afgaat? Eveneens gesloten op last van de burgemeester.

Waarom geldt die bescherming wél voor buurten bij drugscriminaliteit of ondermijning, maar niet voor buurten waar bewoners worden bedreigd, geïntimideerd of structureel onveilig leven door ernstig ontwrichtend gedrag?

Dat verschil is niet juridisch, maar bestuurlijk.

Zorg en veiligheid zijn geen tegenstelling
Sluiting van een woning bij ernstige en aanhoudende overlast betekent niet dat een ‘verwarde’ bewoner wordt opgegeven. Integendeel. Dan verschuift de verantwoordelijkheid naar waar die hoort: bij zorginstellingen en begeleiders.

De Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz) biedt juist instrumenten om iemand — ter bescherming van zichzelf én de omgeving — gedwongen in zorg te brengen of op te nemen.

Ook om te voorkomen dat iemand dakloos raakt of verder ontspoort.

Dat is geen hardvochtigheid. Dat is verantwoordelijkheid nemen.

Het echte probleem: bestuurlijke terughoudendheid
Wat we nu zien, is geen gebrek aan meldingen, geen gebrek aan signalen en geen gebrek aan wetgeving. Wat ontbreekt is bestuurlijke bereidheid om veiligheid zwaarder te laten wegen dan bestuurlijk comfort.

Het voortdurend herhalen dat “het niet mag” en “het niet kan” zonder concreet te maken waarom niet, wanneer wel en wat dan het alternatief is, is geen antwoord. Het is uitstel.

Ook de raad moet zichzelf aanspreken
Tot slot: het stellen van vragen is belangrijk, maar zonder een krachtig signaal blijft het bij rituele verontwaardiging. Bewoners hebben niets aan raadsdebatten die eindigen in dezelfde dooddoeners.

De vraag is niet of dit complex is.
De vraag is: wanneer kiest Enschede ervoor om bewoners daadwerkelijk te beschermen?

Angst normaliseren is geen beleid.
Blijven melden is geen oplossing.
En “we doen wat we kunnen” is onvoldoende zolang mensen niet veilig zijn in hun eigen huis.

Voor het Belang van Enschede.

Nooit opgeven. Niets doen is geen optie.

Met vriendelijke groet
Erwin Versteeg,
lijsttrekker van Belang van Enschede.